Świat w oczach dziecka

U małego dziecka prawidłowe jest to, że świat wewnętrzny znajduje się tak samo wewnątrz jak i na zewnątrz, i dlatego my, ludzie dorośli, możemy wkroczyć w świat wyobraźni dziecka, bawiąc się z nim lub w inny sposób uczestnicząc w tym, co przeżywa w swojej wyobraźni. Spójrzmy chociażby na trzyletniego chłopca. Jest szczęśliwy, bawi się całymi dniami sam albo z innymi dziećmi; umie już ładnie siedzieć przy stole jak i jeść jak dorośli. W ciągu dnia dosyć dobrze postrzega różnicę między tym, co nazywamy rzeczywistością, a tym, co zwiemy dziecięcą wyobraźnią. A jak jest w nocy? Maluch śpi i niewątpliwie miewa sny. Czasami budzi się z przeraźliwym krzykiem. Matka budzi się i przybiega do swojej pociechy i chce go wziąć na ręce. Dziecko jednak krzyczy i woła, że chce mamusi, a nie przerażającej wiedźmy. Świat jego snów rozprzestrzenił się na świat rzeczywisty i przez jakieś dwadzieścia minut matka czeka spokojnie, aż dziecko zrozumie, że mama nie jest straszydłem ze snu. Nagłe zarzuca jej ręce na szyję i zanim zdąży opowiedzieć mamie o koszmarze jaki przeżył zapada w sen, a ta może wrócić spokojnie do łóżka. Maluchy na co dzień mają skłonności do naginania prawdy. Trudno jest im zaznajomić się ze światem zewnętrznym. Trzeba pozwolić im na to, co  nazwalibyśmy iluzją, gdybyśmy mówili o ludziach dorosłych. Spójrzmy teraz na mniejsze dzieci, które chodzą do przedszkola. Z tego co wiemy o wychowawczyni, trudno zgadnąć, czy dzieci ją polubią. Może ja znasz i wiesz, że nie masz o niej dobrego zdania. Może się jednak zdarzyć, że twoje dziecko będzie ją uwielbiało, bo w kontaktach z nim jest godna zaufania, miła i z łatwością może stać się tą osobą, która to jest niezbędna dla jego szczęścia i rozwoju. Wszystkie jednak takie zachowania wypływają z więzi, która wcześniej trwała między matka a niemowlęciem. Istniały wtedy przecież specjalne warunki, rodzicielka dzieliła się ze swym małym brzdącem szczególnym kawałkiem świata; był on wystarczająco mały by dziecko nie czuło się oszołomione, a matka powoli powiększała go by zaspokoić rosnącą zdolność dziecka do uczestniczenia w sprawach świata. świat maluchów bardzo różni się od naszego, musimy o tym pamiętać.

Leave a Reply


Szukaj
DNA
    Za pewne każdy wiele razy myślał jak się mają testy DNA do aspektów religii, ostatnio głośno jest o invitro, ale to jednak zupełnie inna sprawa, zacznijmy od samego pojęcia religii. Wierzenia religijne należą niewątpliwie do duchowej strony życia, stanowiąc jeden z jej najważniejszych składników. Wiara religijna jednak to nie tylko zespół przeświadczeń co do natury świata, istoty Boga i człowieka oraz celu ludzkiego życia. To również nie tylko duchowe akty lączności z Bogiem w modlitwie czy kontemplacji. to także szereg praktyk, obrzędów i rytuałów, w których uczestnictwo pozwala na kontakt z tym co święte, a zarazem jest potwierdzenim przynależności do pewnej wspólnoty religijnej. nie sposób wyobrazić sobie religii, która nie miałaby charakterystycznego dla siebie aspektu materualnego: świętych miejsc, kościołów, przedmitów sakralnych, znaków i symboli religijnych. to, co boskie i święte, przejawia się w ludzkim świecie, objawia swą obecność i w istotny sposób wpływa na życie człowieka za sprawą tego, co materialne. Jak widać definicja nie jest do końca spójna i pozostawia wiele pola do manewru. Skupmy się może w takim wypadku na wspólnocie religijnej. Wspólnotą, do której należy wielu ludzi, jest wspólnota religijna. Włączeniu do niej towarzyszy zazwyczaj obrzęd, np. chrześcijański chrzest. każda wspólnota religia, z punktu widzenia jej członka została założona przez bóstwo lub jego wysłannika. Uczestnictwo w niej ma służyć właściwemu, określonemu przez bóstwo życiu, gwarantuje kontakt z sacrum, jest też warunkiem uzyskania jakiegoś rodzaju nagrody pośmiernej (niebo, nieśmiertelność czy też raj) lub nawet za życia. Dlatego nakłada na członka obowiązek przestrzegania zasad, najczęściej skodyfikowanych w postaci przykazań, oraz uczestnictwa w obrzędach religijnych. ZA nieprzestrzeganie zasad religii grozi kara w życiu doczesnym jak i po śmierci. O ile we współczesnym społeczenstwie zdarza się odchodzenie ze wspólnoty religijnej o tyle we wspólnotach tradycyjnych jest to zjawisko rzadkie. Gdy spojrzymy na mapę wspólczesnego świata, możemy odnieść wrażenie, że podstawową formą organizacji życia społecznego w skali większej niż lokalna jest państwo narodowe, w którym następuje utożsamienie między narodem a zamieszkiwanym przezen tertorium. Tymczasem państwa narodowe są tworem stosunkowo nowym: idea nowoczesnego narodu pojawiła się w wieku dzięwiętnastym, a rozpowszechnienie tej praktyki- nie tylko w krajach europejskich, ale też afrykańskich czy południowoamerykańskich- nastąpiło dopiero w wieku dwudziestym. Istnieją też wspólnoty kulturowe przekraczające ramy wspólnoty narodowej. Możemy mówić np. o kręgu kultury iberoamerykańskiej, kulturze Europy Środkowej czy kulturze śródziemiomorskiej, kulturze europejskiej czy euroamerykańskiej. Mówimy też o kulture chrześcijańskiej czy kulturze islamu. Kultura narodowa istnieje przede wszystkim jako przestrzeń symboliczna. Mogą ją tworzyć bardzo różne elementy, takie jak wspólne dziedzictwo i doświadczenie historyczne, wspólnota języka i terytorium, symbole narodowe, wspólni bohaterowie. najważniejszymi nośnikami kultury narodowej są jej uczestnicy, nie może ona przecież istnieć bez żywych ludzi. kultura narodowa ma także swój wymiar instytucjonalny- organizacje powołane do jej ochrony i upowszechnienia, strategie i programy, które określają najważniejsze kierunki jej rozwoju, podmioty, które wyznaczają kanon kultury narodowej. Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego podlegają bezpośrednio niektóre instytucje kultury. Ich grupa jest niewielka. Są to instytucje uznane za narodowe, czyli taki, których ranga i zakres działania mają zdecydowanie wymiar ponadlokalny.