Stosunek współczesnego społeczeństwa do poczętego życia

W dzisiejszych czasach możemy zaobserwować zasadniczą zmianę w stosunku społeczeństwa do opieki nad niemowlętami i dziećmi. Dzisiaj rozumiemy, że w okresie niemowlęctwa i dzieciństwa tworzą się podstawy zdrowia psychicznego i całego systemu emocjonalności, a w konsekwencji dojrzałości człowieka dorosłego, który potrafi utożsamiać się ze społeczeństwem, nie zatracając jednocześnie poczucia ważności własnej osoby. Ogromny rozwój w dziedzinie pediatrii w pierwszej połowie poprzedniego stulecia dotyczył przede wszystkim fizycznego rozwoju dziecka. Dzięki temu zrodziła się myśl, że jeśli można zapobiec chorobom fizycznym lub je wyleczyć, to rozwój psychiczny dziecka można zostawić własnemu biegowi. Pediatria nadal potrzebuje wzniesienia się ponad tę elementarną zasadę i będzie musiała znaleźć sposób, by to uczynić, nie tracąc również zainteresowania opieką nad zdrowiem fizycznym. Niestety wielu pielęgniarkom i pediatrom brakuje nadal prawdziwego  zrozumienia przyczyn , jakie kryją się za potrzebą stałego związku dziecka z matką i ojcem. Ważnym krokiem naprzód byłoby uświadomienie sobie faktu, że moglibyśmy zapobiec wielu zaburzeniom psychicznym, gdybyśmy unikali niepotrzebnego rozdzielenia dziecka i rodziców. Lekarze wiedzą dużo o fizycznym aspekcie ciąży i porodu, i o zdrowiu fizycznym niemowlęcia w pierwszych miesiącach życia. Wielu z nich nie zdaje sobie nadal sprawy jak ważne są pierwsze kontakty dziecka z matką podczas karmienia czy jej obecności podczas zasypiania noworodka. Są to bowiem niezwykle delikatne kwestie, które wybiegają poza przepisy i nakazy. Generalizując dużo kłopotów  wynika z ingerencji specjalistów innych dziedzin właśnie w chwili, kiedy matka poznaje swoje dziecko w pierwszych chwilach po urodzeniu. Powinniśmy zrozumieć, że wykształcony pracownik w tej dziedzinie jak lekarz, położna, przedszkolanka i tym podobni, mogą być dobrymi specjalistami, aczkolwiek okazać się mogą niedojrzałymi osobowościami w porównaniu z rodzicem, którego opinia na dany temat może być bardziej trafna.

Leave a Reply


Szukaj
DNA
    Za pewne każdy wiele razy myślał jak się mają testy DNA do aspektów religii, ostatnio głośno jest o invitro, ale to jednak zupełnie inna sprawa, zacznijmy od samego pojęcia religii. Wierzenia religijne należą niewątpliwie do duchowej strony życia, stanowiąc jeden z jej najważniejszych składników. Wiara religijna jednak to nie tylko zespół przeświadczeń co do natury świata, istoty Boga i człowieka oraz celu ludzkiego życia. To również nie tylko duchowe akty lączności z Bogiem w modlitwie czy kontemplacji. to także szereg praktyk, obrzędów i rytuałów, w których uczestnictwo pozwala na kontakt z tym co święte, a zarazem jest potwierdzenim przynależności do pewnej wspólnoty religijnej. nie sposób wyobrazić sobie religii, która nie miałaby charakterystycznego dla siebie aspektu materualnego: świętych miejsc, kościołów, przedmitów sakralnych, znaków i symboli religijnych. to, co boskie i święte, przejawia się w ludzkim świecie, objawia swą obecność i w istotny sposób wpływa na życie człowieka za sprawą tego, co materialne. Jak widać definicja nie jest do końca spójna i pozostawia wiele pola do manewru. Skupmy się może w takim wypadku na wspólnocie religijnej. Wspólnotą, do której należy wielu ludzi, jest wspólnota religijna. Włączeniu do niej towarzyszy zazwyczaj obrzęd, np. chrześcijański chrzest. każda wspólnota religia, z punktu widzenia jej członka została założona przez bóstwo lub jego wysłannika. Uczestnictwo w niej ma służyć właściwemu, określonemu przez bóstwo życiu, gwarantuje kontakt z sacrum, jest też warunkiem uzyskania jakiegoś rodzaju nagrody pośmiernej (niebo, nieśmiertelność czy też raj) lub nawet za życia. Dlatego nakłada na członka obowiązek przestrzegania zasad, najczęściej skodyfikowanych w postaci przykazań, oraz uczestnictwa w obrzędach religijnych. ZA nieprzestrzeganie zasad religii grozi kara w życiu doczesnym jak i po śmierci. O ile we współczesnym społeczenstwie zdarza się odchodzenie ze wspólnoty religijnej o tyle we wspólnotach tradycyjnych jest to zjawisko rzadkie. Gdy spojrzymy na mapę wspólczesnego świata, możemy odnieść wrażenie, że podstawową formą organizacji życia społecznego w skali większej niż lokalna jest państwo narodowe, w którym następuje utożsamienie między narodem a zamieszkiwanym przezen tertorium. Tymczasem państwa narodowe są tworem stosunkowo nowym: idea nowoczesnego narodu pojawiła się w wieku dzięwiętnastym, a rozpowszechnienie tej praktyki- nie tylko w krajach europejskich, ale też afrykańskich czy południowoamerykańskich- nastąpiło dopiero w wieku dwudziestym. Istnieją też wspólnoty kulturowe przekraczające ramy wspólnoty narodowej. Możemy mówić np. o kręgu kultury iberoamerykańskiej, kulturze Europy Środkowej czy kulturze śródziemiomorskiej, kulturze europejskiej czy euroamerykańskiej. Mówimy też o kulture chrześcijańskiej czy kulturze islamu. Kultura narodowa istnieje przede wszystkim jako przestrzeń symboliczna. Mogą ją tworzyć bardzo różne elementy, takie jak wspólne dziedzictwo i doświadczenie historyczne, wspólnota języka i terytorium, symbole narodowe, wspólni bohaterowie. najważniejszymi nośnikami kultury narodowej są jej uczestnicy, nie może ona przecież istnieć bez żywych ludzi. kultura narodowa ma także swój wymiar instytucjonalny- organizacje powołane do jej ochrony i upowszechnienia, strategie i programy, które określają najważniejsze kierunki jej rozwoju, podmioty, które wyznaczają kanon kultury narodowej. Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego podlegają bezpośrednio niektóre instytucje kultury. Ich grupa jest niewielka. Są to instytucje uznane za narodowe, czyli taki, których ranga i zakres działania mają zdecydowanie wymiar ponadlokalny.