Realizm a dziecko

Jeśli przysłuchujesz się dyskusjom filozoficznym, to zapewne słyszałeś, jak uczestnicy spierają się o to co jest rzeczywiste,a co nie. Jedna osoba mówi, że „rzeczywiste” oznacza to, czego każdy z nas może dotknąć, zobaczyć i usłyszeć, podczas gdy ktoś inny twierdzi, że liczy się tylko to , co odczuwamy jako rzeczywiste, jak koszmary nocne lub nienawiść do kogoś, kto wepchnął się do kolejki. Wszystko to wydaje się bardzo trudne. Jakie znaczenie mogą mieć te sprawy dla matki opiekującej się swoim dzieckiem? Matki mają do czynieni z rozwijającą się, zmieniającą sytuacją; dziecko rozpoczyna swe życie, nie zdając sobie sprawy z istnienia świata, a do czasu, kiedy matka przestanie się nim opiekować, przeobraża się w kogoś kto wie, jaki jest świat i jak znaleźć w nim swoje miejsce, a nawet, jak ten świat kształtować. Cóż za niesamowity rozwój. Z pewnością na co dzień spotykasz ludzi, którzy mają problem z tym co rzeczywiste.  Nie czują realności świata. Dla ciebie i dla mnie jakieś sprawy są czasami bardziej rzeczywiste, a czasami mniej. Każdy może mieć sen, który jest bardziej rzeczywisty niż sama rzeczywistość, a dla niektórych ich osobisty świat jest dużo bardziej realny, niż to co nazywamy światem zewnętrznym, tak bardzo, że w ogóle nie umieją w tym świecie żyć. Dla małego dziecka, a dużo bardziej dla niemowlęcia, życie jest po prostu ciągiem niesłychanie intensywnych przeżyć. Z pewnością wiesz co dzieje się gdy przerywasz zabawę swojego dziecka. Faktycznie wolisz je ostrzec, by jeśli to możliwe umiało doprowadzić grę do końca i w ten sposób tolerować twoją ingerencję. Zabawka,  którą dał twojemu maluchowi jego wujek, jest cząsteczką rzeczywistego świata, a jeśli została wręczona w odpowiedni sposób, w odpowiednim czasie i przez odpowiednią osobę, ma dla dziecka znaczenie, które powinniśmy bez wątpienia zrozumieć. Małe dziecko potrafi znajdować się w kilku światach jednocześnie. Nasz realny świat, który z nim dzielimy, jest zarazem światem jego wyobraźni, a więc jest w stanie przeżywać go w intensywny sposób. Dlatego też nie możemy nalegać, by nasz maluch odbierał świat realistycznie.

Leave a Reply


Szukaj
DNA
    Za pewne każdy wiele razy myślał jak się mają testy DNA do aspektów religii, ostatnio głośno jest o invitro, ale to jednak zupełnie inna sprawa, zacznijmy od samego pojęcia religii. Wierzenia religijne należą niewątpliwie do duchowej strony życia, stanowiąc jeden z jej najważniejszych składników. Wiara religijna jednak to nie tylko zespół przeświadczeń co do natury świata, istoty Boga i człowieka oraz celu ludzkiego życia. To również nie tylko duchowe akty lączności z Bogiem w modlitwie czy kontemplacji. to także szereg praktyk, obrzędów i rytuałów, w których uczestnictwo pozwala na kontakt z tym co święte, a zarazem jest potwierdzenim przynależności do pewnej wspólnoty religijnej. nie sposób wyobrazić sobie religii, która nie miałaby charakterystycznego dla siebie aspektu materualnego: świętych miejsc, kościołów, przedmitów sakralnych, znaków i symboli religijnych. to, co boskie i święte, przejawia się w ludzkim świecie, objawia swą obecność i w istotny sposób wpływa na życie człowieka za sprawą tego, co materialne. Jak widać definicja nie jest do końca spójna i pozostawia wiele pola do manewru. Skupmy się może w takim wypadku na wspólnocie religijnej. Wspólnotą, do której należy wielu ludzi, jest wspólnota religijna. Włączeniu do niej towarzyszy zazwyczaj obrzęd, np. chrześcijański chrzest. każda wspólnota religia, z punktu widzenia jej członka została założona przez bóstwo lub jego wysłannika. Uczestnictwo w niej ma służyć właściwemu, określonemu przez bóstwo życiu, gwarantuje kontakt z sacrum, jest też warunkiem uzyskania jakiegoś rodzaju nagrody pośmiernej (niebo, nieśmiertelność czy też raj) lub nawet za życia. Dlatego nakłada na członka obowiązek przestrzegania zasad, najczęściej skodyfikowanych w postaci przykazań, oraz uczestnictwa w obrzędach religijnych. ZA nieprzestrzeganie zasad religii grozi kara w życiu doczesnym jak i po śmierci. O ile we współczesnym społeczenstwie zdarza się odchodzenie ze wspólnoty religijnej o tyle we wspólnotach tradycyjnych jest to zjawisko rzadkie. Gdy spojrzymy na mapę wspólczesnego świata, możemy odnieść wrażenie, że podstawową formą organizacji życia społecznego w skali większej niż lokalna jest państwo narodowe, w którym następuje utożsamienie między narodem a zamieszkiwanym przezen tertorium. Tymczasem państwa narodowe są tworem stosunkowo nowym: idea nowoczesnego narodu pojawiła się w wieku dzięwiętnastym, a rozpowszechnienie tej praktyki- nie tylko w krajach europejskich, ale też afrykańskich czy południowoamerykańskich- nastąpiło dopiero w wieku dwudziestym. Istnieją też wspólnoty kulturowe przekraczające ramy wspólnoty narodowej. Możemy mówić np. o kręgu kultury iberoamerykańskiej, kulturze Europy Środkowej czy kulturze śródziemiomorskiej, kulturze europejskiej czy euroamerykańskiej. Mówimy też o kulture chrześcijańskiej czy kulturze islamu. Kultura narodowa istnieje przede wszystkim jako przestrzeń symboliczna. Mogą ją tworzyć bardzo różne elementy, takie jak wspólne dziedzictwo i doświadczenie historyczne, wspólnota języka i terytorium, symbole narodowe, wspólni bohaterowie. najważniejszymi nośnikami kultury narodowej są jej uczestnicy, nie może ona przecież istnieć bez żywych ludzi. kultura narodowa ma także swój wymiar instytucjonalny- organizacje powołane do jej ochrony i upowszechnienia, strategie i programy, które określają najważniejsze kierunki jej rozwoju, podmioty, które wyznaczają kanon kultury narodowej. Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego podlegają bezpośrednio niektóre instytucje kultury. Ich grupa jest niewielka. Są to instytucje uznane za narodowe, czyli taki, których ranga i zakres działania mają zdecydowanie wymiar ponadlokalny.