Posiadanie obojgu rodziców

Różnica między mamą i tatą jest oczywista dla malucha i niesamowicie potrzebna. Dlatego też należy być świadomym, że mama choćby bardzo się starała nie zastąpi dziecku ojca. ponadto ojciec jest niezmiernie ważny, powinien dawać matce wsparcie moralne, by być podporą jej autorytetu, osobą, która symbolizuje prawo i porządek, które matka wpaja dzieciom. Nie musi być on obecny całymi dniami, by wykonywać dobrze swoją rolę, jednak musi pojawiać się na tyle często by maluch wiedział i był pewien, że jest osobą bliską, a co najważniejsze istniejącą. To głównie matka kieruje życiem dziecka i dzieciom dobrze jest ze świadomością, że może ona prowadzić cały dom, podczas nieobecności ojca. Każda kobieta powinna potrafić okazywać swój autorytet mową i czynem, lecz jeśli musi być dla dziecka totalnie wszystkim, co dzieje się w przypadku samotnych matek, musi dawać maluchowi surowość, srogość jak i miłość to faktycznie jest obarczona niesamowicie ogromnym ciężarem. Co pewien czas dziecko będzie obdarzało kogoś uczuciem nienawiści i jeśli nie będzie przy nim ojca, który nad tym stanowczą ręką zapanuje, będzie nienawidziło matki, która nie zawsze sobie z tym poradzi. Dla dziecka byłoby to też nie małym problemem, bo stałoby się niesamowicie rozproszone, że jednocześnie nienawidzi i darzy ogromną miłością tę samą osobę.  Ojciec poza tym jst niezbędny dziecku przede wszystkim ze względu na swe zalety i właściwości, które odróżniają go  od innych mężczyzn, a także ze względu na pełnię swej osobowości. Często dzieci już od pierwszych dni swojego życia będzie oglądało się za ojcem, później wyciągało do niego rączki i nasłuchiwało jego kroków. Inne niestety odwracają się od niego lub powoli, stopniowo pozwalają na to by stał się ważną osobą w ich życiu. Jedno dziecko będzie chciało się dowiedzieć, jaki jest naprawdę ojciec, natomiast tata innego będzie występował jedynie w jego snach i marzeniach, a dziecko nie pozna go tak, jak znają go inni ludzie. Jeśli ojciec jest obecny przy dziecku i chce je poznać, dziecko to ma szczęście.

Leave a Reply


Szukaj
Kategorie
DNA
    Za pewne każdy wiele razy myślał jak się mają testy DNA do aspektów religii, ostatnio głośno jest o invitro, ale to jednak zupełnie inna sprawa, zacznijmy od samego pojęcia religii. Wierzenia religijne należą niewątpliwie do duchowej strony życia, stanowiąc jeden z jej najważniejszych składników. Wiara religijna jednak to nie tylko zespół przeświadczeń co do natury świata, istoty Boga i człowieka oraz celu ludzkiego życia. To również nie tylko duchowe akty lączności z Bogiem w modlitwie czy kontemplacji. to także szereg praktyk, obrzędów i rytuałów, w których uczestnictwo pozwala na kontakt z tym co święte, a zarazem jest potwierdzenim przynależności do pewnej wspólnoty religijnej. nie sposób wyobrazić sobie religii, która nie miałaby charakterystycznego dla siebie aspektu materualnego: świętych miejsc, kościołów, przedmitów sakralnych, znaków i symboli religijnych. to, co boskie i święte, przejawia się w ludzkim świecie, objawia swą obecność i w istotny sposób wpływa na życie człowieka za sprawą tego, co materialne. Jak widać definicja nie jest do końca spójna i pozostawia wiele pola do manewru. Skupmy się może w takim wypadku na wspólnocie religijnej. Wspólnotą, do której należy wielu ludzi, jest wspólnota religijna. Włączeniu do niej towarzyszy zazwyczaj obrzęd, np. chrześcijański chrzest. każda wspólnota religia, z punktu widzenia jej członka została założona przez bóstwo lub jego wysłannika. Uczestnictwo w niej ma służyć właściwemu, określonemu przez bóstwo życiu, gwarantuje kontakt z sacrum, jest też warunkiem uzyskania jakiegoś rodzaju nagrody pośmiernej (niebo, nieśmiertelność czy też raj) lub nawet za życia. Dlatego nakłada na członka obowiązek przestrzegania zasad, najczęściej skodyfikowanych w postaci przykazań, oraz uczestnictwa w obrzędach religijnych. ZA nieprzestrzeganie zasad religii grozi kara w życiu doczesnym jak i po śmierci. O ile we współczesnym społeczenstwie zdarza się odchodzenie ze wspólnoty religijnej o tyle we wspólnotach tradycyjnych jest to zjawisko rzadkie. Gdy spojrzymy na mapę wspólczesnego świata, możemy odnieść wrażenie, że podstawową formą organizacji życia społecznego w skali większej niż lokalna jest państwo narodowe, w którym następuje utożsamienie między narodem a zamieszkiwanym przezen tertorium. Tymczasem państwa narodowe są tworem stosunkowo nowym: idea nowoczesnego narodu pojawiła się w wieku dzięwiętnastym, a rozpowszechnienie tej praktyki- nie tylko w krajach europejskich, ale też afrykańskich czy południowoamerykańskich- nastąpiło dopiero w wieku dwudziestym. Istnieją też wspólnoty kulturowe przekraczające ramy wspólnoty narodowej. Możemy mówić np. o kręgu kultury iberoamerykańskiej, kulturze Europy Środkowej czy kulturze śródziemiomorskiej, kulturze europejskiej czy euroamerykańskiej. Mówimy też o kulture chrześcijańskiej czy kulturze islamu. Kultura narodowa istnieje przede wszystkim jako przestrzeń symboliczna. Mogą ją tworzyć bardzo różne elementy, takie jak wspólne dziedzictwo i doświadczenie historyczne, wspólnota języka i terytorium, symbole narodowe, wspólni bohaterowie. najważniejszymi nośnikami kultury narodowej są jej uczestnicy, nie może ona przecież istnieć bez żywych ludzi. kultura narodowa ma także swój wymiar instytucjonalny- organizacje powołane do jej ochrony i upowszechnienia, strategie i programy, które określają najważniejsze kierunki jej rozwoju, podmioty, które wyznaczają kanon kultury narodowej. Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego podlegają bezpośrednio niektóre instytucje kultury. Ich grupa jest niewielka. Są to instytucje uznane za narodowe, czyli taki, których ranga i zakres działania mają zdecydowanie wymiar ponadlokalny.