Okres dojrzewania

Okres ten jest w życiu dziecka z pewnością trudny. W tym czasie wykształcają się jego autorytety. Właśnie wtedy samodzielnie zaczyna ono rozumieć co rzeczywiście jest dobre i złe, a przede wszystkim staje się niesamowicie samodzielne. Wielu rodziców popełnia w tym czasie wiele błędów. Pamiętać należy szczególnie o tym, że jest to proces absolutnie normalny, nie można stwierdzać, że nasze dziecko nagle staje się przez niego złe i straszne. Jednak w tym czasie pociecha potrzebuje nas  najbardziej. W zupełnie inny sposób niż wcześniej, jednak potrzebuje. Teraz powinnaś z dzieckiem dużo rozmawiać. Słuchać jak źli są nauczyciele czy idiotyczni koledzy, wyjaśniać dlaczego może uważać ich za negatywne postacie i czy rzeczywiście ma rację. Nie możesz tez porównywać swojej pociechy z innymi jej rówieśnikami. Każda istota żyjąca na ziemi jest odmienna, a w przypadku dzieci jest to szczególnie widoczne. Pamiętaj, że twój synek czy córeczka są jedyne w swoim rodzaju, są wyjątkowe. To nie jest złe, że buntują się przed otaczającym je światem, tym bardziej, że jest on daleki od ideału. Należy jedynie ostrożnie ukierunkowywać ten bunt tak by wniósł do życia twojego skarba coś dobrego. W tym czasie skup się również na podsuwaniem mu wielu pomysłów zajęć. Zapisz go na angielski, jakiś sport czy dodatkowe zajęcia. Nie złość się jeśli wybrana przez ciebie dziedzina nie spodobała się. To dorastający niegdyś maluszek, teraz już dojrzewający młodzieniec czy młoda kobietka musi podjąć decyzję o tym czym rzeczywiście chce się zająć po szkole i w wolnym czasie,  musi robić to co lubi. Wracając do porównywania, nie pozwól na to by twoja pociecha usłyszała kiedykolwiek, że ktoś robi coś lepiej niż ona, a przede wszystkim, że wolałabyś mieć takie dziecko. Musisz zrozumieć jego wyjątkowość i pamiętać, że wypowiedziane w nerwach słowa mogą bardzo zranić twoją pociechę, którą przecież tak kochasz. W tym trudnym czasie, w którym dowiaduje się jaki świat jest naprawdę, potrzebuje ona twojej miłości wyjątkowo mocno. A ty nie zrobisz nic lepszego jak dawanie jej każdego dnia z całych sił.

Leave a Reply


Szukaj
DNA
    Za pewne każdy wiele razy myślał jak się mają testy DNA do aspektów religii, ostatnio głośno jest o invitro, ale to jednak zupełnie inna sprawa, zacznijmy od samego pojęcia religii. Wierzenia religijne należą niewątpliwie do duchowej strony życia, stanowiąc jeden z jej najważniejszych składników. Wiara religijna jednak to nie tylko zespół przeświadczeń co do natury świata, istoty Boga i człowieka oraz celu ludzkiego życia. To również nie tylko duchowe akty lączności z Bogiem w modlitwie czy kontemplacji. to także szereg praktyk, obrzędów i rytuałów, w których uczestnictwo pozwala na kontakt z tym co święte, a zarazem jest potwierdzenim przynależności do pewnej wspólnoty religijnej. nie sposób wyobrazić sobie religii, która nie miałaby charakterystycznego dla siebie aspektu materualnego: świętych miejsc, kościołów, przedmitów sakralnych, znaków i symboli religijnych. to, co boskie i święte, przejawia się w ludzkim świecie, objawia swą obecność i w istotny sposób wpływa na życie człowieka za sprawą tego, co materialne. Jak widać definicja nie jest do końca spójna i pozostawia wiele pola do manewru. Skupmy się może w takim wypadku na wspólnocie religijnej. Wspólnotą, do której należy wielu ludzi, jest wspólnota religijna. Włączeniu do niej towarzyszy zazwyczaj obrzęd, np. chrześcijański chrzest. każda wspólnota religia, z punktu widzenia jej członka została założona przez bóstwo lub jego wysłannika. Uczestnictwo w niej ma służyć właściwemu, określonemu przez bóstwo życiu, gwarantuje kontakt z sacrum, jest też warunkiem uzyskania jakiegoś rodzaju nagrody pośmiernej (niebo, nieśmiertelność czy też raj) lub nawet za życia. Dlatego nakłada na członka obowiązek przestrzegania zasad, najczęściej skodyfikowanych w postaci przykazań, oraz uczestnictwa w obrzędach religijnych. ZA nieprzestrzeganie zasad religii grozi kara w życiu doczesnym jak i po śmierci. O ile we współczesnym społeczenstwie zdarza się odchodzenie ze wspólnoty religijnej o tyle we wspólnotach tradycyjnych jest to zjawisko rzadkie. Gdy spojrzymy na mapę wspólczesnego świata, możemy odnieść wrażenie, że podstawową formą organizacji życia społecznego w skali większej niż lokalna jest państwo narodowe, w którym następuje utożsamienie między narodem a zamieszkiwanym przezen tertorium. Tymczasem państwa narodowe są tworem stosunkowo nowym: idea nowoczesnego narodu pojawiła się w wieku dzięwiętnastym, a rozpowszechnienie tej praktyki- nie tylko w krajach europejskich, ale też afrykańskich czy południowoamerykańskich- nastąpiło dopiero w wieku dwudziestym. Istnieją też wspólnoty kulturowe przekraczające ramy wspólnoty narodowej. Możemy mówić np. o kręgu kultury iberoamerykańskiej, kulturze Europy Środkowej czy kulturze śródziemiomorskiej, kulturze europejskiej czy euroamerykańskiej. Mówimy też o kulture chrześcijańskiej czy kulturze islamu. Kultura narodowa istnieje przede wszystkim jako przestrzeń symboliczna. Mogą ją tworzyć bardzo różne elementy, takie jak wspólne dziedzictwo i doświadczenie historyczne, wspólnota języka i terytorium, symbole narodowe, wspólni bohaterowie. najważniejszymi nośnikami kultury narodowej są jej uczestnicy, nie może ona przecież istnieć bez żywych ludzi. kultura narodowa ma także swój wymiar instytucjonalny- organizacje powołane do jej ochrony i upowszechnienia, strategie i programy, które określają najważniejsze kierunki jej rozwoju, podmioty, które wyznaczają kanon kultury narodowej. Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego podlegają bezpośrednio niektóre instytucje kultury. Ich grupa jest niewielka. Są to instytucje uznane za narodowe, czyli taki, których ranga i zakres działania mają zdecydowanie wymiar ponadlokalny.