Ojciec w życiu dziecka

Chyba dla każdego jest jasne, że w zwykłych okolicznościach zależy to od matki, czy ojciec pozna swoje dziecko, czy też nie. Niestety istnieje wiele powodów , dla których ojcu jest trudno uczestniczyć w życiu pociechy. przede wszystkim rzadko bywa w domu, kiedy niemowlę nie śpi. Jednak bardzo często zdarza się, że nawet jeśli jest w domu matka nie bardzo wie jak zrobić użytek z jego obecności. Z pewnością wiele mam wychodzi z założenia, że dużo łatwiej jest położyć dziecko do łóżeczka, zrobić obiad czy pranie, zanim ojciec wróci z pracy. Jednak należy mieć świadomość, że związkowi dwojga ludzi bardzo pomaga codzienne dzielenie się szczegółami przeżyć związanych z opieką nad maleństwem. Na początku zycia pociechy, z przykrością muszę stwierdzić, że wielu ojców unika bobasa, bez wątpienia wielu nigdy się nim nie zainteresuje, jednak matki mogą wciągać ich do pomocy przy jakiś drobnych czynnościach, jak kąpiel czy przewijanie. Nie można zakładać w każdym razie przypadku, że dobrze się dzieje kiedy ojciec już na początku wkracza na scenę. Ludzie strasznie się od siebie różnią i to od ich wewnętrznego usposobienia zależy jak będzie wyglądało ich ojcostwo. Istnieje duża liczba mężczyzn, którzy uważają, że byliby lepszymi matkami niż ich żony. Niektórzy jednak potrafią być „wspaniałymi matkami” tylko przez  godzinę czy dwie, po których mają dość. Należy pamiętać, że rodzic potrzebny jest 24 godziny na dobę. Jeśli spojrzymy na początek życia malucha zdajemy sobie sprawę, że widzi ono głównie matkę. Widzi jej cechy zarówno te kobiece i delikatne, jak i te, które często przypisane powinny zostać tacie, jak choćby stanowczość i konsekwencja. Dlatego kiedy ojciec wkracza w życie niemowlęcia, przejmuje uczucia, które dziecko do tej pory przejawiało do tej pory do pewnych cech charakteru rodzicielki. A i dla niej pojawienie si męża jest ogromną ulgą.  Ojciec powinien zapewnić matce dobre samopoczucie fizyczne i spokój umysłu. Dziecko jest  naprawdę bardzo wrażliwe na  stosunki  między matką i ojcem, jeśli tylko wszystko układa się dobrze.

Leave a Reply


Szukaj
DNA
    Za pewne każdy wiele razy myślał jak się mają testy DNA do aspektów religii, ostatnio głośno jest o invitro, ale to jednak zupełnie inna sprawa, zacznijmy od samego pojęcia religii. Wierzenia religijne należą niewątpliwie do duchowej strony życia, stanowiąc jeden z jej najważniejszych składników. Wiara religijna jednak to nie tylko zespół przeświadczeń co do natury świata, istoty Boga i człowieka oraz celu ludzkiego życia. To również nie tylko duchowe akty lączności z Bogiem w modlitwie czy kontemplacji. to także szereg praktyk, obrzędów i rytuałów, w których uczestnictwo pozwala na kontakt z tym co święte, a zarazem jest potwierdzenim przynależności do pewnej wspólnoty religijnej. nie sposób wyobrazić sobie religii, która nie miałaby charakterystycznego dla siebie aspektu materualnego: świętych miejsc, kościołów, przedmitów sakralnych, znaków i symboli religijnych. to, co boskie i święte, przejawia się w ludzkim świecie, objawia swą obecność i w istotny sposób wpływa na życie człowieka za sprawą tego, co materialne. Jak widać definicja nie jest do końca spójna i pozostawia wiele pola do manewru. Skupmy się może w takim wypadku na wspólnocie religijnej. Wspólnotą, do której należy wielu ludzi, jest wspólnota religijna. Włączeniu do niej towarzyszy zazwyczaj obrzęd, np. chrześcijański chrzest. każda wspólnota religia, z punktu widzenia jej członka została założona przez bóstwo lub jego wysłannika. Uczestnictwo w niej ma służyć właściwemu, określonemu przez bóstwo życiu, gwarantuje kontakt z sacrum, jest też warunkiem uzyskania jakiegoś rodzaju nagrody pośmiernej (niebo, nieśmiertelność czy też raj) lub nawet za życia. Dlatego nakłada na członka obowiązek przestrzegania zasad, najczęściej skodyfikowanych w postaci przykazań, oraz uczestnictwa w obrzędach religijnych. ZA nieprzestrzeganie zasad religii grozi kara w życiu doczesnym jak i po śmierci. O ile we współczesnym społeczenstwie zdarza się odchodzenie ze wspólnoty religijnej o tyle we wspólnotach tradycyjnych jest to zjawisko rzadkie. Gdy spojrzymy na mapę wspólczesnego świata, możemy odnieść wrażenie, że podstawową formą organizacji życia społecznego w skali większej niż lokalna jest państwo narodowe, w którym następuje utożsamienie między narodem a zamieszkiwanym przezen tertorium. Tymczasem państwa narodowe są tworem stosunkowo nowym: idea nowoczesnego narodu pojawiła się w wieku dzięwiętnastym, a rozpowszechnienie tej praktyki- nie tylko w krajach europejskich, ale też afrykańskich czy południowoamerykańskich- nastąpiło dopiero w wieku dwudziestym. Istnieją też wspólnoty kulturowe przekraczające ramy wspólnoty narodowej. Możemy mówić np. o kręgu kultury iberoamerykańskiej, kulturze Europy Środkowej czy kulturze śródziemiomorskiej, kulturze europejskiej czy euroamerykańskiej. Mówimy też o kulture chrześcijańskiej czy kulturze islamu. Kultura narodowa istnieje przede wszystkim jako przestrzeń symboliczna. Mogą ją tworzyć bardzo różne elementy, takie jak wspólne dziedzictwo i doświadczenie historyczne, wspólnota języka i terytorium, symbole narodowe, wspólni bohaterowie. najważniejszymi nośnikami kultury narodowej są jej uczestnicy, nie może ona przecież istnieć bez żywych ludzi. kultura narodowa ma także swój wymiar instytucjonalny- organizacje powołane do jej ochrony i upowszechnienia, strategie i programy, które określają najważniejsze kierunki jej rozwoju, podmioty, które wyznaczają kanon kultury narodowej. Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego podlegają bezpośrednio niektóre instytucje kultury. Ich grupa jest niewielka. Są to instytucje uznane za narodowe, czyli taki, których ranga i zakres działania mają zdecydowanie wymiar ponadlokalny.