Ojciec i syn

Rodzice w życiu dziecka są najważniejszymi istotami. To oni pokazują maluchowi świat, to oni je wychowują, to na ich oczach rosną i dojrzewają. Jednak między ojcem a synem istnieje wyjątkowa więź. Ojciec oprócz tego, że powinien wykazywać się opiekuńczością, a w oczach maluchów staje się superbohaterem, który ocali je przed wszelkimi trudnościami i kłopotami, dla syna musi być również wzorem. Dlatego też w wielu przypadkach, podczas gdy wzór ten jest zaburzony, konflikt miedzy ojcem i synem jest szczególnie widoczny.  Syn potrzebuje ojca w wielu sytuacjach. Najpierw w szkole, kiedy to opowiada z ekscytacją kim jest jego tatuś. Jest on zachwycony i niezmiernie cieszy się, że ojciec jest kimś ważnym, a w jego oczach wręcz niezastąpionym. Duma dziecka z powodu samego zawodu rodzica jest nie do opisania. W dalszym życiu takie sytuacje zdarzają się kilkukrotnie. Szczególnie wtedy gdy tata pokazuje synowi rozwiązania trudnych dla niego zadań, znów staje się jego autorytetem. Ta wspaniała więź jest umacniana wspólnymi wypadami na mecze czy graniem w piłkę. Ojciec jest w życiu każdego chłopca niezmiernie ważny, zwłaszcza jeśli kontakt między nimi jest zdrowy i przyjazny. Wtedy z każdym problemem syn chętnie zmierza do ojca nie obawiając się jego potępienia czy krzyków. Taka sytuacja jest wspaniała, tata staje się oparciem i wybawicielem z wielu kłopotów, w końcu zawsze zna rozwiązania i recepty na smutki. W czasie gdy syn zaczyna dojrzewać pojawiają się problemy z koleżankami, a także różnego rodzaju wątpliwości na tle intymnym. Oczywisty jest fakt, że syn chętniej uda się z nimi do taty, który zrozumie je lepiej niż mama. Wszystko to funkcjonuje dobrze i przyjaźnie tylko jeśli atmosfera w domu jest zdrowa, a dziecko czuje się w nim dobrze. Ojciec nie może być apodyktycznym rodzicem, który wszystko wie najlepiej, a syn większości wszystko robi źle. Taki stan będzie pogarszał kontakty między domownikami z każdym dniem. Dlatego należy starać się by syn widział w ojcu rzeczywiście swoją opokę i wzór do naśladowania.

Leave a Reply


Szukaj
DNA
    Za pewne każdy wiele razy myślał jak się mają testy DNA do aspektów religii, ostatnio głośno jest o invitro, ale to jednak zupełnie inna sprawa, zacznijmy od samego pojęcia religii. Wierzenia religijne należą niewątpliwie do duchowej strony życia, stanowiąc jeden z jej najważniejszych składników. Wiara religijna jednak to nie tylko zespół przeświadczeń co do natury świata, istoty Boga i człowieka oraz celu ludzkiego życia. To również nie tylko duchowe akty lączności z Bogiem w modlitwie czy kontemplacji. to także szereg praktyk, obrzędów i rytuałów, w których uczestnictwo pozwala na kontakt z tym co święte, a zarazem jest potwierdzenim przynależności do pewnej wspólnoty religijnej. nie sposób wyobrazić sobie religii, która nie miałaby charakterystycznego dla siebie aspektu materualnego: świętych miejsc, kościołów, przedmitów sakralnych, znaków i symboli religijnych. to, co boskie i święte, przejawia się w ludzkim świecie, objawia swą obecność i w istotny sposób wpływa na życie człowieka za sprawą tego, co materialne. Jak widać definicja nie jest do końca spójna i pozostawia wiele pola do manewru. Skupmy się może w takim wypadku na wspólnocie religijnej. Wspólnotą, do której należy wielu ludzi, jest wspólnota religijna. Włączeniu do niej towarzyszy zazwyczaj obrzęd, np. chrześcijański chrzest. każda wspólnota religia, z punktu widzenia jej członka została założona przez bóstwo lub jego wysłannika. Uczestnictwo w niej ma służyć właściwemu, określonemu przez bóstwo życiu, gwarantuje kontakt z sacrum, jest też warunkiem uzyskania jakiegoś rodzaju nagrody pośmiernej (niebo, nieśmiertelność czy też raj) lub nawet za życia. Dlatego nakłada na członka obowiązek przestrzegania zasad, najczęściej skodyfikowanych w postaci przykazań, oraz uczestnictwa w obrzędach religijnych. ZA nieprzestrzeganie zasad religii grozi kara w życiu doczesnym jak i po śmierci. O ile we współczesnym społeczenstwie zdarza się odchodzenie ze wspólnoty religijnej o tyle we wspólnotach tradycyjnych jest to zjawisko rzadkie. Gdy spojrzymy na mapę wspólczesnego świata, możemy odnieść wrażenie, że podstawową formą organizacji życia społecznego w skali większej niż lokalna jest państwo narodowe, w którym następuje utożsamienie między narodem a zamieszkiwanym przezen tertorium. Tymczasem państwa narodowe są tworem stosunkowo nowym: idea nowoczesnego narodu pojawiła się w wieku dzięwiętnastym, a rozpowszechnienie tej praktyki- nie tylko w krajach europejskich, ale też afrykańskich czy południowoamerykańskich- nastąpiło dopiero w wieku dwudziestym. Istnieją też wspólnoty kulturowe przekraczające ramy wspólnoty narodowej. Możemy mówić np. o kręgu kultury iberoamerykańskiej, kulturze Europy Środkowej czy kulturze śródziemiomorskiej, kulturze europejskiej czy euroamerykańskiej. Mówimy też o kulture chrześcijańskiej czy kulturze islamu. Kultura narodowa istnieje przede wszystkim jako przestrzeń symboliczna. Mogą ją tworzyć bardzo różne elementy, takie jak wspólne dziedzictwo i doświadczenie historyczne, wspólnota języka i terytorium, symbole narodowe, wspólni bohaterowie. najważniejszymi nośnikami kultury narodowej są jej uczestnicy, nie może ona przecież istnieć bez żywych ludzi. kultura narodowa ma także swój wymiar instytucjonalny- organizacje powołane do jej ochrony i upowszechnienia, strategie i programy, które określają najważniejsze kierunki jej rozwoju, podmioty, które wyznaczają kanon kultury narodowej. Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego podlegają bezpośrednio niektóre instytucje kultury. Ich grupa jest niewielka. Są to instytucje uznane za narodowe, czyli taki, których ranga i zakres działania mają zdecydowanie wymiar ponadlokalny.