Mamo, tato ja chcę!

To zdanie słyszy miliony razy każdy rodzic. Jak reaguje wielu z nas? Wykształciły się dwa skrajne typy zachowań, z czego zaznaczam żadne, kompletnie żadne nie jest dobre. Pierwszym jest połowicznie stwierdzając to najprostsze, polega ono na spełnianiu każdej zachcianki nasze pociechy. Słyszymy wykrzyczane zdanie z tytułu, a w chwilę później dziecko ma nową lalkę, nowy samochodzik, cukierki, czekoladę, loda… cokolwiek tylko zechce. Jakie to rodzi konsekwencje? Wydawałoby się, że jedynie pomniejszenie twojego portfela. Niestety ten aspekt jest prawdopodobnie najmniej bolesnym. Przede wszystkim maluch staje się wręcz dyktatorem , robisz wszystko tak jak „on chce”. Poza tym jest to związane z jego przyszłością. Stanie się on z pewnością egoistą, który nie zrozumie sytuacji, gdy naprawdę nie będziesz mógł czegoś mu kupić lub dać. Będzie indywidualistyczną jednostką odciętą od złego świata, który nie daje wszystkiego takim jakie twoje dziecko by chciało mieć. Nie możesz na to pozwolić. Przecież chcesz by maluch był szczęśliwy, nie tylko teraz, ale  w całym życiu. Gdy jednak pozwolisz mu wejść domownikom na głowę z pewnością w przyszłości odegra się to na nim. Druga natomiast skrajność, nieszczęśliwie polega na odmawianiu kompletnie wszystkiego. Czy rzeczywiście jest to skuteczne? Czy dziecko nie mogłoby dostać jakiegoś słodkiego upominku w dniu powszednim, który to nie jest ani jego urodzinami, ani Bożym Narodzeniem? Dlatego też by wyważyć ten słynny złoty środek, ludzie znajdujący się w grupie tych mądrych i zrównoważonych stosują umiarkowaną taktykę. Podczas gdy dziecko coś chce, początkowo uczą go słowa „proszę”. W dalszej kolejności zastanawiają się czy dana rzecz rzeczywiście powinna znaleźć się w posiadaniu malucha. Czy może czekolada nie jest czwartą w tym tygodniu, podczas gdy jest środa. A może jest dzień po jego urodzinach, a nadal pragnie samochodziku, maskotki i jeszcze naklejek z nową postacią z bajek. Musisz jako rodzic zastanowić się co rzeczywiście możesz kupić maluchowi, a co nie. Jeśli jednak mamy do czynienia z tą drugą opcją, musisz wyjaśnić szkrabowi dlaczego nie może dostać danej rzeczy. Spokojnie poinformuj go dlaczego nie otrzyma upragnionego gadżetu czy przysmaku. I stanowczo unikać stwierdzenia „bo nie”.

Leave a Reply


Szukaj
Kategorie
DNA
    Za pewne każdy wiele razy myślał jak się mają testy DNA do aspektów religii, ostatnio głośno jest o invitro, ale to jednak zupełnie inna sprawa, zacznijmy od samego pojęcia religii. Wierzenia religijne należą niewątpliwie do duchowej strony życia, stanowiąc jeden z jej najważniejszych składników. Wiara religijna jednak to nie tylko zespół przeświadczeń co do natury świata, istoty Boga i człowieka oraz celu ludzkiego życia. To również nie tylko duchowe akty lączności z Bogiem w modlitwie czy kontemplacji. to także szereg praktyk, obrzędów i rytuałów, w których uczestnictwo pozwala na kontakt z tym co święte, a zarazem jest potwierdzenim przynależności do pewnej wspólnoty religijnej. nie sposób wyobrazić sobie religii, która nie miałaby charakterystycznego dla siebie aspektu materualnego: świętych miejsc, kościołów, przedmitów sakralnych, znaków i symboli religijnych. to, co boskie i święte, przejawia się w ludzkim świecie, objawia swą obecność i w istotny sposób wpływa na życie człowieka za sprawą tego, co materialne. Jak widać definicja nie jest do końca spójna i pozostawia wiele pola do manewru. Skupmy się może w takim wypadku na wspólnocie religijnej. Wspólnotą, do której należy wielu ludzi, jest wspólnota religijna. Włączeniu do niej towarzyszy zazwyczaj obrzęd, np. chrześcijański chrzest. każda wspólnota religia, z punktu widzenia jej członka została założona przez bóstwo lub jego wysłannika. Uczestnictwo w niej ma służyć właściwemu, określonemu przez bóstwo życiu, gwarantuje kontakt z sacrum, jest też warunkiem uzyskania jakiegoś rodzaju nagrody pośmiernej (niebo, nieśmiertelność czy też raj) lub nawet za życia. Dlatego nakłada na członka obowiązek przestrzegania zasad, najczęściej skodyfikowanych w postaci przykazań, oraz uczestnictwa w obrzędach religijnych. ZA nieprzestrzeganie zasad religii grozi kara w życiu doczesnym jak i po śmierci. O ile we współczesnym społeczenstwie zdarza się odchodzenie ze wspólnoty religijnej o tyle we wspólnotach tradycyjnych jest to zjawisko rzadkie. Gdy spojrzymy na mapę wspólczesnego świata, możemy odnieść wrażenie, że podstawową formą organizacji życia społecznego w skali większej niż lokalna jest państwo narodowe, w którym następuje utożsamienie między narodem a zamieszkiwanym przezen tertorium. Tymczasem państwa narodowe są tworem stosunkowo nowym: idea nowoczesnego narodu pojawiła się w wieku dzięwiętnastym, a rozpowszechnienie tej praktyki- nie tylko w krajach europejskich, ale też afrykańskich czy południowoamerykańskich- nastąpiło dopiero w wieku dwudziestym. Istnieją też wspólnoty kulturowe przekraczające ramy wspólnoty narodowej. Możemy mówić np. o kręgu kultury iberoamerykańskiej, kulturze Europy Środkowej czy kulturze śródziemiomorskiej, kulturze europejskiej czy euroamerykańskiej. Mówimy też o kulture chrześcijańskiej czy kulturze islamu. Kultura narodowa istnieje przede wszystkim jako przestrzeń symboliczna. Mogą ją tworzyć bardzo różne elementy, takie jak wspólne dziedzictwo i doświadczenie historyczne, wspólnota języka i terytorium, symbole narodowe, wspólni bohaterowie. najważniejszymi nośnikami kultury narodowej są jej uczestnicy, nie może ona przecież istnieć bez żywych ludzi. kultura narodowa ma także swój wymiar instytucjonalny- organizacje powołane do jej ochrony i upowszechnienia, strategie i programy, które określają najważniejsze kierunki jej rozwoju, podmioty, które wyznaczają kanon kultury narodowej. Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego podlegają bezpośrednio niektóre instytucje kultury. Ich grupa jest niewielka. Są to instytucje uznane za narodowe, czyli taki, których ranga i zakres działania mają zdecydowanie wymiar ponadlokalny.