Kontakty rodziców wpływem na dziecko

Bez wątpienia dziecko potrzebuje posiadać dwoje rodziców. Mama jak i tata pełni w jego życiu określone funkcje. Jeśli jednak  stosunki między rodzicami są niezbyt dobre, z pewnością odbije się to na ich pociesze. Przede wszystkim dzieje się tak dlatego, że maluch kocha obojgu tak samo, jest to może inna miłość, ale jej sial jest identyczna. Poza tym mały brzdąc nie jest w stanie zrozumieć dlaczego mama płacze, a przede wszystkim czemu rodzice krzyczą. Kojarzy mu się to jak najbardziej negatywnie, dlatego często wybucha płaczem i staje się niesamowicie nerwowy. Skutkuje to również w późniejszym życiu. Takie dzieci szczególnie narażone są na  stresy i nadwrażliwy układ nerwowy. Odczuwają wszelkie emocje, szczególnie te złe dużo silniej i mniej odpornie niż ich rówieśnicy. Poza tym nawet jeśli rodzice pociechy chcą jak najbardziej ukryć ich rozpadający się związek, nie zdołają tego zrobić. Dziecko ma nad podziw rozwiniętą intuicję, a przede wszystkim chłonie dużo bardziej uczucia, niż my dorośli. Dlatego też nie czując miłości jaką darzyć powinni się mama i tata, z pewnością nie będzie szczęśliwe. Często przeradza się to w lęki maluchów. oparte one są na tym, że nie rozumieją one sytuacji. Nie wiedzą co i dlaczego się dzieje, jednak są pewne, że tak jest źle. Prawdopodobnie nieświadomie, ale obawiają się, że mogą stracić któregoś z tak ważnych dla siebie rodziców. Nie ważne, którego będzie to strata nie do przeżycia. Złym stereotypem jest myśl, że dziecko powinno zawsze być przy matce, ponieważ je rodziła. Maluch potrzebuje tak samo matki jak i ojca. Ten zaś daje mu należytą opiekę, w rękach taty brzdąc wie, że nic mu nie grozi. Oczywiście  przy matce jest równie bezpieczne, aczkolwiek jest to opieka całkowicie innego kalibru. Poza tym kto inny będzie opowiadał z fascynacją swoim maluchom na czym polega jego praca, czy zabierał syna na mecze piłki nożnej jak nie tata. Bez wątpienia ojciec i matka są w równej mierze niezbędni małemu szkrabowi. I to nie prawda, że tylko przez kilka pierwszych lat życia.

Leave a Reply


Szukaj
DNA
    Za pewne każdy wiele razy myślał jak się mają testy DNA do aspektów religii, ostatnio głośno jest o invitro, ale to jednak zupełnie inna sprawa, zacznijmy od samego pojęcia religii. Wierzenia religijne należą niewątpliwie do duchowej strony życia, stanowiąc jeden z jej najważniejszych składników. Wiara religijna jednak to nie tylko zespół przeświadczeń co do natury świata, istoty Boga i człowieka oraz celu ludzkiego życia. To również nie tylko duchowe akty lączności z Bogiem w modlitwie czy kontemplacji. to także szereg praktyk, obrzędów i rytuałów, w których uczestnictwo pozwala na kontakt z tym co święte, a zarazem jest potwierdzenim przynależności do pewnej wspólnoty religijnej. nie sposób wyobrazić sobie religii, która nie miałaby charakterystycznego dla siebie aspektu materualnego: świętych miejsc, kościołów, przedmitów sakralnych, znaków i symboli religijnych. to, co boskie i święte, przejawia się w ludzkim świecie, objawia swą obecność i w istotny sposób wpływa na życie człowieka za sprawą tego, co materialne. Jak widać definicja nie jest do końca spójna i pozostawia wiele pola do manewru. Skupmy się może w takim wypadku na wspólnocie religijnej. Wspólnotą, do której należy wielu ludzi, jest wspólnota religijna. Włączeniu do niej towarzyszy zazwyczaj obrzęd, np. chrześcijański chrzest. każda wspólnota religia, z punktu widzenia jej członka została założona przez bóstwo lub jego wysłannika. Uczestnictwo w niej ma służyć właściwemu, określonemu przez bóstwo życiu, gwarantuje kontakt z sacrum, jest też warunkiem uzyskania jakiegoś rodzaju nagrody pośmiernej (niebo, nieśmiertelność czy też raj) lub nawet za życia. Dlatego nakłada na członka obowiązek przestrzegania zasad, najczęściej skodyfikowanych w postaci przykazań, oraz uczestnictwa w obrzędach religijnych. ZA nieprzestrzeganie zasad religii grozi kara w życiu doczesnym jak i po śmierci. O ile we współczesnym społeczenstwie zdarza się odchodzenie ze wspólnoty religijnej o tyle we wspólnotach tradycyjnych jest to zjawisko rzadkie. Gdy spojrzymy na mapę wspólczesnego świata, możemy odnieść wrażenie, że podstawową formą organizacji życia społecznego w skali większej niż lokalna jest państwo narodowe, w którym następuje utożsamienie między narodem a zamieszkiwanym przezen tertorium. Tymczasem państwa narodowe są tworem stosunkowo nowym: idea nowoczesnego narodu pojawiła się w wieku dzięwiętnastym, a rozpowszechnienie tej praktyki- nie tylko w krajach europejskich, ale też afrykańskich czy południowoamerykańskich- nastąpiło dopiero w wieku dwudziestym. Istnieją też wspólnoty kulturowe przekraczające ramy wspólnoty narodowej. Możemy mówić np. o kręgu kultury iberoamerykańskiej, kulturze Europy Środkowej czy kulturze śródziemiomorskiej, kulturze europejskiej czy euroamerykańskiej. Mówimy też o kulture chrześcijańskiej czy kulturze islamu. Kultura narodowa istnieje przede wszystkim jako przestrzeń symboliczna. Mogą ją tworzyć bardzo różne elementy, takie jak wspólne dziedzictwo i doświadczenie historyczne, wspólnota języka i terytorium, symbole narodowe, wspólni bohaterowie. najważniejszymi nośnikami kultury narodowej są jej uczestnicy, nie może ona przecież istnieć bez żywych ludzi. kultura narodowa ma także swój wymiar instytucjonalny- organizacje powołane do jej ochrony i upowszechnienia, strategie i programy, które określają najważniejsze kierunki jej rozwoju, podmioty, które wyznaczają kanon kultury narodowej. Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego podlegają bezpośrednio niektóre instytucje kultury. Ich grupa jest niewielka. Są to instytucje uznane za narodowe, czyli taki, których ranga i zakres działania mają zdecydowanie wymiar ponadlokalny.