Brak ojca, przykre doświadczenia

Są przykre przypadki, gdy ojcowie umierają przed narodzinami dziecka, bądź jeszcze w takim momencie, że maluch nie może go poznać. Jakie ma to konsekwencje w dorosłym życiu? I czy w ogóle ma? Znam przypadek, w którym ojciec zmarł przed narodzinami córki. Tragedią było to, że swój pogląd na temat mężczyzn tworzyła tylko na podstawie wyidealizowanego obrazu swego ojca. Nigdy nie przeżyła tego, że w łagodny sposób zawiódł ją prawdziwy ojciec. Wyobrażała sobie zawsze, że mężczyźni są idealni, i początkowo, w wyniku jej przeświadczenia, widziała w nich najlepsze cechy charakteru. Wcześniej czy później każdy mężczyzna, którego poznała, nieuchronnie okazywał się daleki od ideału. Zawsze, gdy tak się stało, wpadała w rozpacz i nieustannie narzekała. Jak z pewnością się domyślasz, taki sposób postępowania zrujnował jej życie. O ile byłaby szczęśliwsza gdyby jej ojciec żył, gdy była małą dziewczynką. Z pewnością uważałaby go za ideał, lecz jednocześnie odkrywała jego wady, a on znosiłby jej nienawiść w momentach kiedy by ją zawiódł. Jest rzeczą powszechnie znaną, że istnieje szczególna więź między ojcem i córką. Rzeczywiście, każda dziewczynka marzy o tym, by być na miejscu swojej matki, a w każdym razie ma skłonności do romantycznych marzeń. Wiadomo, że czasami nawet ojciec i syn rywalizują o uczucia matki. Nie powinno dawać to podstaw do niepokoju, jeśli matka i ojciec są ze sobą szczęśliwi.  Oczywiście rywalizacja ta  nie może kłócić się ze związkiem między rodzicami, którym wzajemna miłość daje poczucie bezpieczeństwa. Uczucia małego chłopca są bardzo silne, więc należy traktować je poważnie. Nie można jednak pozwolić by jakakolwiek rywalizacja przybrała obraz walki czy nienawiści. ojciec powinien kochać zarówno dzieci jak i matkę, a wszyscy wspólnie powinni spędzać wspaniałe chwile, które zapadną w pamięci wszystkich członków rodziny na długo. Nie do przeżycia jest przecież sytuacja, w której syn czy córka będzie nieustannie zazdrosna o któregoś z rodziców.

Leave a Reply


Szukaj
Kategorie
DNA
    Za pewne każdy wiele razy myślał jak się mają testy DNA do aspektów religii, ostatnio głośno jest o invitro, ale to jednak zupełnie inna sprawa, zacznijmy od samego pojęcia religii. Wierzenia religijne należą niewątpliwie do duchowej strony życia, stanowiąc jeden z jej najważniejszych składników. Wiara religijna jednak to nie tylko zespół przeświadczeń co do natury świata, istoty Boga i człowieka oraz celu ludzkiego życia. To również nie tylko duchowe akty lączności z Bogiem w modlitwie czy kontemplacji. to także szereg praktyk, obrzędów i rytuałów, w których uczestnictwo pozwala na kontakt z tym co święte, a zarazem jest potwierdzenim przynależności do pewnej wspólnoty religijnej. nie sposób wyobrazić sobie religii, która nie miałaby charakterystycznego dla siebie aspektu materualnego: świętych miejsc, kościołów, przedmitów sakralnych, znaków i symboli religijnych. to, co boskie i święte, przejawia się w ludzkim świecie, objawia swą obecność i w istotny sposób wpływa na życie człowieka za sprawą tego, co materialne. Jak widać definicja nie jest do końca spójna i pozostawia wiele pola do manewru. Skupmy się może w takim wypadku na wspólnocie religijnej. Wspólnotą, do której należy wielu ludzi, jest wspólnota religijna. Włączeniu do niej towarzyszy zazwyczaj obrzęd, np. chrześcijański chrzest. każda wspólnota religia, z punktu widzenia jej członka została założona przez bóstwo lub jego wysłannika. Uczestnictwo w niej ma służyć właściwemu, określonemu przez bóstwo życiu, gwarantuje kontakt z sacrum, jest też warunkiem uzyskania jakiegoś rodzaju nagrody pośmiernej (niebo, nieśmiertelność czy też raj) lub nawet za życia. Dlatego nakłada na członka obowiązek przestrzegania zasad, najczęściej skodyfikowanych w postaci przykazań, oraz uczestnictwa w obrzędach religijnych. ZA nieprzestrzeganie zasad religii grozi kara w życiu doczesnym jak i po śmierci. O ile we współczesnym społeczenstwie zdarza się odchodzenie ze wspólnoty religijnej o tyle we wspólnotach tradycyjnych jest to zjawisko rzadkie. Gdy spojrzymy na mapę wspólczesnego świata, możemy odnieść wrażenie, że podstawową formą organizacji życia społecznego w skali większej niż lokalna jest państwo narodowe, w którym następuje utożsamienie między narodem a zamieszkiwanym przezen tertorium. Tymczasem państwa narodowe są tworem stosunkowo nowym: idea nowoczesnego narodu pojawiła się w wieku dzięwiętnastym, a rozpowszechnienie tej praktyki- nie tylko w krajach europejskich, ale też afrykańskich czy południowoamerykańskich- nastąpiło dopiero w wieku dwudziestym. Istnieją też wspólnoty kulturowe przekraczające ramy wspólnoty narodowej. Możemy mówić np. o kręgu kultury iberoamerykańskiej, kulturze Europy Środkowej czy kulturze śródziemiomorskiej, kulturze europejskiej czy euroamerykańskiej. Mówimy też o kulture chrześcijańskiej czy kulturze islamu. Kultura narodowa istnieje przede wszystkim jako przestrzeń symboliczna. Mogą ją tworzyć bardzo różne elementy, takie jak wspólne dziedzictwo i doświadczenie historyczne, wspólnota języka i terytorium, symbole narodowe, wspólni bohaterowie. najważniejszymi nośnikami kultury narodowej są jej uczestnicy, nie może ona przecież istnieć bez żywych ludzi. kultura narodowa ma także swój wymiar instytucjonalny- organizacje powołane do jej ochrony i upowszechnienia, strategie i programy, które określają najważniejsze kierunki jej rozwoju, podmioty, które wyznaczają kanon kultury narodowej. Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego podlegają bezpośrednio niektóre instytucje kultury. Ich grupa jest niewielka. Są to instytucje uznane za narodowe, czyli taki, których ranga i zakres działania mają zdecydowanie wymiar ponadlokalny.